بیماری های رایج در کودکانپزشک و سلامتحمایت از کودکانکودکان و بارداری

زمانی که کودکان احساس بیماری روانی می کنند

بیماری روانی کودکان: وقتی یک کودک بیمار روانی است، می تواند خود را به طرق مختلف نشان دهد. به عنوان مثال، کودک ممکن است عصبانی باشد، تحریک شده باشد، به سختی بخوابد یا در معده یا سر درد داشته باشد. برای کودک مهم است که بزرگسالانی باشند که گوش کنند و حمایت کنند. گاهی اوقات به حمایت و کمک مراقبت نیز نیاز است. مجله خبری ضدایکس

نشانه های بیماری روانی کودکان

هنگامی که کودکان احساس بیماری روانی می کنند، می توان آن را از چند طریق احساس کرد.

به عنوان مثال، کودک ممکن است یک یا چند مورد از این مشکلات را داشته باشد:

  • عصبانی و آزرده خاطر باشد
  • غمگین و نگران باشید
  • خسته تر باشید و انرژی بسیار کمتری نسبت به قبل داشته باشید
  • در خوابیدن مشکل دارید، خیلی کم می خوابید یا زیاد می خوابید
  • اشتهای متفاوتی دارند
  • در تمرکز مشکل دارند .
  • باید  درد معده ،  سردرد و یا احساس بیماری اغلب.

از راه های دیگر می توان آن را احساس کرد

همچنین ممکن است کودک  بخواهد از پیش دبستانی یا مدرسه در خانه بماند  و شروع به جدا شدن از دوستان یا بزرگسالانی کند که نزدیک او هستند. ممکن است کودک مایل به انجام کارهایی نباشد که قبلا از انجام آنها لذت می برد.

نشانه های دیگر ممکن است این باشد که او به بهداشت خود اهمیت نمی دهد، مثلاً دیگر دندان هایش را نمی شویید یا مسواک نمی زند.

بسیاری از کودکان زمان زیادی را به صورت آنلاین، در شبکه های اجتماعی یا بازی های رایانه ای مختلف می گذرانند. اگر فرزند شما می‌خواهد این کار را انجام دهد و شروع به جدا کردن خود از سایر کارهایی که قبلا انجام می‌داد کرد، ممکن است به این دلیل باشد که او احساس خوبی ندارد.

کودکان همچنین می توانند بگویند که  نمی خواهند زندگی کنند . همیشه باید آن را جدی بگیرید، حتی اگر بتواند چیزهای مختلفی را تحمل کند.

برخی از کودکان نیز ممکن است  با الکل و مواد مخدر مشکل داشته باشند .

معمولاً کودکان احساس خطر می کنند

کودکی که بیمار روانی است می تواند به طور متناوب بین مطالبات زیاد از محیط و اینکه اصلاً احساس شایستگی توجه دیگران را نداشته باشد.

معمولاً کودک احساس می کند برای دیگران مشکل دارد. به عنوان مثال، این می تواند احساس گناه باشد که خانواده تحت تأثیر قرار گرفته است.

خودمان چه کنیم؟

راه های مختلفی برای نشان دادن اینکه در کنار کودک هستید وجود دارد:

  • نشان دهید که علاقه مند هستید و وقت بگذارید. مهمترین چیز این است که نشان دهید که می خواهید گوش دهید.
  • بگذارید کودک با سرعت خودش و به قول خودش بگوید.
  • وقتی کودک نمی خواهد حرف بزند احترام بگذارید. شاید او ترجیح می دهد شما با هم کاری انجام دهید، مثلاً دوچرخه سواری کنید یا فیلم تماشا کنید. شما همچنین می توانید بدون انجام کار خاصی معاشرت کنید. در صورت امکان اجازه دهید خواسته های خود کودک حاکم شود.
  • آنچه کودک به شما می گوید را جدی بگیرید، شوخی نکنید و آن را بی اهمیت جلوه ندهید. نشان دهید که به تجربیات او احترام می گذارید.
  • کودک را به خاطر کاری که انجام داده یا احساس کرده سرزنش یا متهم نکنید.
  • سعی کنید حتی اگر کودک عصبانی می شود آرام باشید.

معمولاً کودکان تمایلی به صحبت کردن ندارند. ممکن است هنگام تلاش برای برقراری تماس رد شوید. سپس به کودک بگویید که اگر بعداً می خواهد صحبت کند یا با هم بنشیند، آنجا هستید. اما اگر متوجه شدید که کودک شروع به جدا کردن خود از شما و دیگران کرده است، کمک بخواهید.

نشان دهید و بگویید که دریافت حمایت و کمک اشکالی ندارد

جرات کنید با کودک در مورد احساس بد صحبت کنید. در مورد اینکه چگونه می توانید احساس بدی داشته باشید، این که این یک امر رایج است و مثلاً نباید از آن خجالت بکشید صحبت کنید.

همچنین به آنها بگویید که دریافت کمک خوب است، هم از افراد نزدیک و مورد اعتماد کودک و هم از طرف مراقبت یا شهرداری.

اگر از خودتان حمایت کنید، حضور فرزندتان در آنجا راحت تر است. با دریافت کمک، شما همچنین نشان می دهید که کمک گرفتن مشکلی ندارد.

مشکلات خانواده بر کودک تاثیر می گذارد

اگر وضعیت شما تحت تأثیر قرار می گیرد، مثلاً مشاجره زیاد، مشکلات مالی یا اینکه فردی اعتیاد دارد، مریض است یا فوت می کند، مهم است که از خدمات درمانی یا شهرداری کمک بگیرید. احساس کودک و کل خانواده تحت تأثیر این است که آیا مشکلاتی در خانواده وجود دارد.

اگر فرزند شما خیلی آنلاین است یا بازی های رایانه ای زیادی انجام می دهد

وب، رسانه های اجتماعی و بازی های رایانه ای مختلف می توانند راهی برای فرار از چیزهایی باشند که احساس سختی می کنند. چیزهایی که به صورت آنلاین یا در بازی ها اتفاق می افتد نیز می تواند دلیلی برای عدم احساس خوب کودک باشد. این می تواند در مورد خشونت به اشکال مختلف و آزار کودکان دیگر باشد. همچنین می تواند تهدید یا سوء استفاده از سوی بزرگسالان باشد. اینترنت و بازی های مختلف نیز می تواند منجر به بروز مشکلات قمار در کودک شود.

مدرسه نقش مهمی برای کودک دارد

مدرسه باید فورا بداند که آیا مشکلات به دلیل چیزی در مدرسه است یا خیر. به عنوان مثال ، در مورد  قلدری  ، مدرسه باید فوراً مطابق با برنامه خود در برابر تبعیض و رفتار توهین آمیز اقدام کند.

مشکلات دیگری که ممکن است مربوط به مدرسه باشد، برای مثال، این است که کودک برای گرفتن نمرات بالا احساس استرس و فشار می کند یا اینکه به حمایت یا چالش خاصی نیاز دارد اما آن را دریافت نمی کند.

با مدرسه تماس بگیرید تا با هم بتوانید کمک و حمایت درستی به کودک کنید.

برای ادامه رفتن به مدرسه

مهم است که کودک تا آنجا که ممکن است به مدرسه رفتن ادامه دهد. گاهی اوقات ممکن است کودک برای مدتی نیاز به حمایت در مدرسه داشته باشد. کودکانی که در خانه می مانند در خطر از دست دادن ارتباط با دوستان و بزرگسالان مهم خارج از خانواده هستند. عقب ماندن در مدرسه می تواند رفتن دوباره به آنجا را سخت تر کند.

سعی کن مثل همیشه زندگی کنی

خوب است که زندگی خانواده به طور کلی بدون تغییر اساسی ادامه یابد. پایبندی به روال‌های روزمره باعث می‌شود همه راحت‌تر با آنچه که طبق معمول نیست کنار بیایند.

برای کودکی که احساس بیماری روانی می کند، روال های روزمره بسیار مهم است. برای مثال، می‌تواند تلاش برای حفظ روال‌های یکسان برای مکان، نحوه و زمان غذا خوردن، دراز کشیدن، دوش گرفتن و مسواک زدن کودک باشد.

خوب است که خوب غذا بخورید ، بخوابید و ورزش کنید. همچنین ملاقات با دوستان و رفتن به مدرسه خوب است.

اگر فرزندتان از اینکه نمی خواهد زندگی کند صحبت می کند

پرسیدن اینکه آیا کودک افکار آسیب رساندن به خودش را دارد مهم است و خطر خودکشی را افزایش نمی دهد. با آرامش بپرسید و نشان دهید که بدون عصبانی شدن به حرف های کودک گوش می دهید.

افکار مرگ زمانی رایج است که فردی بیمار روانی است و به این معنی نیست که شما نیز برنامه هایی برای صدمه زدن به خود دارید. سعی کنید آرام باشید و به احساسات کودک مبتلا نشوید. نشان دهید که می‌دانید دشوار است و می‌خواهید به کودک کمک کنید که چرا احساس می‌کند نمی‌خواهد زندگی کند. تنها راه برای فهمیدن احساس کودک این است که نشان دهید می خواهید و جرات گوش دادن را دارید و به آنها بگویید که کمکی در دسترس است.

در صورت نیاز به کمک، با روانپزشکی کودک و نوجوان تماس بگیرید تا تصمیم بگیرید که کودک به چه کمکی نیاز دارد.

در اینجا می توانید به دنبال مراقبت باشید

با یکی از این موارد تماس بگیرید:

  • روانپزشکی خط اول در بسیاری از مکان ها کلینیک هایی برای کودکان مبتلا به بیماری روانی وجود دارد. آنها را می توان، در میان چیزهای دیگر، سلامت کودک یا سلامت نوجوان نامید و می توان آنها را برای مثال در کلینیک خود، یک مرکز بهداشتی یا یک کلینیک اطفال یافت.
  • مرکز رفاه کودکان، برای کودکان کمتر از 6 سال.
  • یک  مرکز بهداشتی .
  • جراحی اطفال .
  • یک کلینیک جوانان ، برای کودکان 13 سال و بالاتر.

همچنین می توانید با روانپزشکی کودک و نوجوان تماس بگیرید .

در برخی مکان‌ها مراکز خانوادگی وجود دارد که برای بزرگسالان جوان پشتیبانی یا پذیرایی می‌کنند.

در برخی مکان ها نیز کلینیک های ویژه برای جوانان مبتلا به سوء مصرف مواد وجود دارد.

از زمانی که فرزند شما 18 ساله است، باید به دنبال کمک باشد. شما می توانید برای مشاوره و اطلاعات با مراقبت تماس بگیرید، اما نمی توانید به دنبال مراقبت از کودک باشید.

وقتی عجله دارید

اگر فرزندتان در مورد اینکه می خواهد به خودش صدمه بزند یا نمی خواهد زندگی کند صحبت می کند ، با روانپزشکی کودک و نوجوان تماس بگیرید  . آنها می توانند در تعیین اینکه کودک به چه کمکی نیاز دارد کمک کنند.

به کودک بگویید که قصد کمک گرفتن دارید

خوب است به شما بگویم که برایتان مهم است و می دانید که کمکی در دسترس است. هر چه کودک بزرگتر باشد، گفتن اینکه به دنبال کمک هستید، می تواند مهمتر باشد تا آنها بتوانند در این کار مشارکت کنند.

کودک اغلب با دانستن اینکه کمک دریافت خواهد کرد، احساس آرامش می کند. همچنین وقتی موافق باشید و بتوانید با هم کمک بخواهید آسان تر است.

اگر کودک نمی خواهد به دنبال کمک باشد

گاهی اوقات کودک نمی خواهد به دنبال کمک باشد. سپس ممکن است نیاز به مشاوره داشته باشید تا بدانید چگونه این کار را انجام دهید. شاید کودک قبل از اینکه بخواهد یا جرأت کند با فردی خارج از خانواده صحبت کند به اطلاعات بیشتری نیاز دارد.

اگر کودک هنوز نمی‌خواهد به دنبال کمک باشد، خودتان با کسی ملاقات کنید.

اگر کودک احساس بسیار بدی دارد، همیشه به دنبال کمک باشید. این صرف نظر از اینکه خود کودک کمک می خواهد یا نه صدق می کند.

وقتی کودک برای کمک با کسی ملاقات می کند

در اولین ملاقات، کودک برای مثال با یک پزشک، روانشناس، مشاور یا پرستار ملاقات می کند. کودک باید توصیف کند که چه احساسی دارد و چه احساسی ندارد.

شخصی که ملاقات می کنید ممکن است بخواهد مدتی خودتان با کودک صحبت کنید. این به این دلیل است که کودک این فرصت را داشته باشد که کاملاً آزادانه بدون نگرانی در مورد احساس یا واکنش شما صحبت کند.

جوانانی که خودشان به دنبال کمک هستند، برای مثال در یک کلینیک جوانان، اغلب به تنهایی یا با یک دوست به آنجا می روند.

گاهی اوقات از فرم ها، تصاویر و بازی استفاده می شود

کودک می تواند از مقیاس ها و پرسشنامه ها برای توصیف وضعیت خود استفاده کند. از جمله، این می تواند در مورد احساس کودک، نحوه تمرکز و نحوه رفتار با دوستان باشد.

گاهی اوقات می توان با کمک تصاویر به کودکانی که در بیان آنچه فکر و احساس می کنند مشکل دارند کمک کرد. کودکان خردسال ممکن است از طریق بازی راحت‌تر نشان دهند.

گاهی اوقات کودک برای بیماری های دیگر معاینه می شود

از آنجایی که برخی از بیماری های جسمی می توانند علائمی مشابه یا مشابه بیماری روانی ایجاد کنند، مهم است که چنین بیماری هایی رد شوند. این گاهی اوقات توسط معاینه کودک توسط پزشک انجام می شود، به عنوان مثال در معاینه بدن و با  اجازه به کودک برای ارائه نمونه خون . همچنین مهم است که سوء استفاده را رد کنید.

درمان و حمایت

فرق می کند که کودک یا شما به عنوان یک خانواده به چه کمکی نیاز دارید. درمان اغلب شامل گفتگو است. گاهی اوقات تماس های پشتیبانی ساده تر ممکن است کافی باشد.

گاهی اوقات ممکن است نیاز به درمان روانشناختی باشد ، مانند گفتگو. این اغلب شامل تکالیف می شود که در آن کودک با حمایت شما در موقعیت هایی تمرین می کند که ممکن است احساس سختی کند. به عنوان مثال، ممکن است جرأت کنید خودتان به صندوق فروشگاه بروید یا در تخت خود بخوابید. درمانگر همچنین می تواند با مدرسه تماس بگیرد تا از وضعیت کودک در آنجا مطلع شود. کودک می تواند در مکالمات فردی، گفتگوهای گروهی یا با خانواده شرکت کند.

گاهی اوقات هم تماس و هم دارو لازم است. برای مثال، اگر کودک افسردگی شدید داشته باشد، ممکن است نیاز باشد.

کودکان باید فرصت مشارکت داشته باشند

هیچ محدودیت سنی برای زمانی که کودک می تواند بر مراقبت از او تأثیر بگذارد وجود ندارد. توانایی کودک در  مشارکت  با بلوغ او مرتبط است. هر چه کودک بزرگتر باشد، مشارکت او برای او اهمیت بیشتری دارد.

مهم است که تا آنجا که ممکن است از کودک پرسیده شود و گفته شود که فقط پزشک و شما به عنوان یک بزرگسال نیستید که صحبت می کنید. کودک همچنین نیاز به دریافت اطلاعاتی دارد که با سن و بلوغ او سازگار است.

رضایت مهم است

هنگامی که اطلاعاتی در مورد گزینه‌ها و فرصت‌هایی برای مراقبت دریافت کردید، می‌توانید رضایت دهید. این به این معنی است که شما به مراقبت بله می گویید. این امر در مورد کسانی که به سن قانونی نرسیده اند نیز صدق می کند.

شما می توانید انتخاب کنید که رضایت خود را به مراقبت ارائه شده ندهید. همچنین می توانید در هر زمان رضایت خود را پس بگیرید.

به پیش دبستانی یا مدرسه بگویید

بگذارید کودک درگیر شود و تصمیم بگیرید که کارکنان پیش دبستانی یا مدرسه چقدر باید بدانند. باید به کودکان بزرگتر اجازه داده شود تا بیشتر از کوچکترها بپیوندند.

برای کودکانی که به پیش دبستانی می روند، خوب است به کارکنانی که می توانند درک بیشتر و حمایت بهتری ارائه دهند، بگویید.

تقاضاهای زیاد در مدرسه نیست

اگر کودک مدتی است که از مدرسه به خانه رفته است، خوب است کارکنان دلیل آن را بدانند تا در هنگام بازگشت، تقاضاها خیلی زیاد نشود. برای مثال می‌توانید در مورد عدم انجام تکالیف با مدرسه صحبت کنید و در صورت لزوم منتظر آزمون باشید. ممکن است کودک مجبور نباشد تمام روز را برود، اما در اولین قاعدگی روز مدرسه کوتاه تری خواهد داشت.

وقتی دیگران بدانند، راحت تر می توانند توجه خود را نشان دهند و از کودک حمایت کنند. اما گفتن به افرادی که دانش و درک ندارند ممکن است دشوار باشد. با معلم کودک، سلامت دانش آموز یا هر بزرگسال دیگری در مدرسه که به او اعتماد دارید صحبت کنید. با خیال راحت یک برنامه مکتوب تهیه کنید.

تمام خانواده تحت تأثیر قرار می گیرند

همه کسانی که با هم زندگی می کنند یا به هم نزدیک هستند، روی یکدیگر تأثیر می گذارند. بنابراین، زمانی که کودک احساس ناخوشی می کند، احساس ناخوشایندی برای دیگران در خانواده رایج است.

اگر خودتان در گذشته احساس بیماری روانی کرده‌اید، خلق و خوی فرزندتان ممکن است احساسات یا خاطراتی را برانگیزد که کمک به تنهایی در موقعیت‌های خاص را برای شما دشوار می‌کند. اما تجربیات شخصی نیز زمانی که سعی می کنید فرزندتان را درک کنید و از او حمایت کنید می تواند کمک زیادی کند.

معمول است که احساس کنید کافی نیستید

هنگامی که کودکی ناخوشایند است، به راحتی احساس بی کفایتی می کند. ممکن است به دلیل احساس بد یا احساس گناه کودک فکر کنید. در این صورت به راحتی می توانید درگیر افکار منفی شوید. اما ممکن است توضیحات مختلفی وجود داشته باشد و مهمترین چیز این است که سعی کنید دریابید که برای حمایت و کمک به فرزندتان چه کاری می توانید انجام دهید.

درک کودک ممکن است دشوار باشد

گاهی اوقات درک اینکه کودک چه می‌کند و چه می‌گوید، و کنترل کردن کودک بدون عصبانیت، عصبانیت یا استرس دشوار است. سپس گفتن یا انجام کارهایی که ممکن است بعد از آن پشیمان شوید آسان است.

سعی کنید فکر کنید که کودک با مشکلاتی روبرو است، اما نه اینکه او با مشکلاتی روبرو است. کودک بسیار بیشتر است و از بسیاری جهات خوب کار می کند. همچنین از آلوده شدن به احساسات شدید کودک خودداری کنید.

طوری صحبت کنید که گویی با هم راه حلی برای مشکل پیدا خواهید کرد.

اگر در حال دعوا هستید و درگیری های زیادی در خانواده دارید، کمک بگیرید.

با احساس خود صادق باشید

این طبیعی و انسانی است که هنگام ناخوشی کودک احساس اضطراب یا غمگینی کنید. با گفتن احساس خود، به فرزندتان و هر خواهر و برادری نشان می دهید که اشکالی ندارد که احساسات مختلف را احساس کنید، نشان دهید و در مورد آن صحبت کنید.

در عین حال، مهم است که کودک نسبت به اینکه شما را مضطرب یا غمگین کرده است، احساس مسئولیت نکند، یا باید به شما کمک کند تا احساس بهتری داشته باشید. واضح باشید که اگر کودک یا خودتان احساس خوبی ندارید، وظیفه شما به عنوان یک بزرگسال است که به دنبال کمک و حمایت باشید.

مراقب خودت باش

تا آنجا که ممکن است طبق معمول زندگی کنید، مثلاً کار کنید و سرگرمی داشته باشید. خوب است که با دیگران ملاقات کنید و برای مدتی روی چیزهای دیگر تمرکز کنید. با افراد ملاقات کنید و کارهایی انجام دهید که احساس خوبی به شما می دهد. برای قوی بودن لازم است.

سعی کنید  خوب غذا بخورید، به اندازه کافی بخوابید و حرکت کنید .

خواهر و برادر کودکانی که بیماری روانی دارند

خواهر و برادرهای کودکانی که احساس بدی دارند در معرض خطر افتادن در پس زمینه هستند، به خصوص در دوره هایی که استرس زیادی وجود دارد. سپس کافی بودن آن می تواند بسیار دشوار باشد.

سعی کنید تا حد امکان زمان و توجه خود را اختصاص دهید. برای مثال، می‌توانید بپرسید که در مدرسه یا آنلاین چطور بوده است، یا اینکه آیا چیز دیگری وجود دارد که کودک می‌خواهد بگوید یا در مورد آن صحبت کند.

کارها را با هم انجام دهید

خواهر و برادر باید فعالیت های خود را داشته باشند. برای مثال، اگر فرزندان بیشتری دارید، والدین دیگر یا بزرگسال دیگری می توانند کاری با خواهر و برادر یا خواهر و برادرشان انجام دهند. همچنین انجام کاری با تمام اعضای خانواده می تواند احساس خوبی داشته باشد. شاید کار جالبی وجود داشته باشد که قبلا با هم انجام داده اید. یا شاید می خواهید چیز جدیدی را امتحان کنید.

خواهر و برادرها نیز می توانند نگران این باشند که خودشان بیمار شوند. بنابراین، دریافت اطلاعات از اهمیت زیادی برخوردار است . صریح صحبت کنید تا همه بدانند چه خبر است.

حمایت و کمک به بستگان

برای مثال، می‌توانید از طریق صحبت با یک دوست نزدیک، کمک گرفتن در یک گروه پشتیبانی یا کمک گرفتن از کسی که با این موضوع کار می‌کند، حمایت دریافت کنید.

اگر قدرت نشان دادن مراقبت و تعهد به فرزند یا فرزندان خود را ندارید، بسیار مهم است که به دنبال حمایت باشید. به عنوان مثال، این ممکن است اگر خودتان شروع به احساس افسردگی یا اضطراب کنید، یا اگر بسیار خسته هستید و در خطر فرسودگی هستید.

پشتیبانی دریافت کنید. احساس حمایت، حضور فرزندتان را آسان‌تر می‌کند. شما همچنین نشان می دهید که دریافت کمک مشکلی ندارد.

حمایت خود از خواهر و برادر

به عنوان خواهر و برادر کودکی که احساس ناخوشی می کند، صحبت با فردی خارج از خانواده می تواند احساس خوبی داشته باشد. برای مثال، می تواند یکی از اقوام، یک بزرگسال در مدرسه، یک گروه حمایتی یا در برخی از فعالیت های اوقات فراغت باشد.

در اینجا می توانید برای پشتیبانی اقدام کنید

با  مرکز بهداشت  یا سلامت دانش آموز مدرسه تماس بگیرید. آنها می توانند به شما بگویند در جایی که زندگی می کنید چه پشتیبانی در دسترس است. در مرکز بهداشت می توانید برای مثال با یک مشاور یا روانشناس ملاقات کنید.

مشاهده بیشتر

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

دکمه بازگشت به بالا